Mithatpaşa Cad. No:66/6 Tel: 0312-419 38 65 Fax: 0312-419 76 25
|
ararı "mahkeme" verir. Mahkeme "gerçek kişi" değil, "tüzel kişi" de değil. Öyle ise nasıl olupta mahkeme "İdam kararı" verebiliyor (!).
Bence mahkeme "hâkim" ile "sanık" arasına bir "tampon bölge" koymak isteğinden doğdu. Halbuki, yazarı bilinmesi gerekli en kutsal yapıt "hüküm"dür.
Hâkim, "bu hükmü ben verdim" diyebilmeli. Ya "toplu mahkeme" (!). Üç kişiyi bir araya getiriyoruz. "Mahkeme" diyoruz. Bu her şeyden evvel aritmetik kurallarına aykırı. Üç kişiyi toplayınca mahkeme çıkmaz. Toplu mahkemeyi kabul edersek, arkasından "oy" gelir. Oylama yoluyla Adalet (!). Hâkimlerden biri karara muhalif kalırsa, bu onun kararın doğruluğuna inanmadığını gösterir. Bir hâkimin dahi şüphe ettiği kararın doğruluğunu, topluma nasıl kabul ettireceğiz.
Olay: Mahkeme ölüm cezası vermişti. Başkan muhalif kalmıştı. Karar duruşmada tefhim edilecekti. Kararı başkan okur. Karar okunurken herkes ayağa kalkar, yalnız hakimler oturur. Usul böyle. Dinleyiciler de, biz de ayağa kalktık. Başkan kağıdı aldı. Kararı okuyacaktı. Kekeledi, durakladı. Konuşamıyordu. Biraz sonra sağdaki üye kağıdı başkanın elinden aldı. Kürsünün dibindeki zabıt katibine uzattı. Oku dedi. Katip okumağa başlarken hayretle gördük. Başkan da ayağa kalkmıştı. Dudakları titredi, birşeyler söylemek istiyordu. Söyleyemedi. Kararın okunması bitinceye kadar ayakta kaldı. Başkanın sararmış yüzünü unutamıyorum.
